![](https://images.newscientist.com/wp-content/uploads/2024/04/18151841/SEI_200462427.jpg?width=1200)
Het schrappen van sommige voedingsmiddelen – en het meer eten van andere – kan het prikkelbaredarmsyndroom verlichten
Aamulya / Getty Images
Twee soorten diëten lijken beter te werken dan medicijnen bij het beheersen van het prikkelbare darm syndroom (IBS), zo blijkt uit een onderzoek.
Eén dieet is zo ontworpen dat het weinig ‘FODMAP’s’ bevat, een groep suikers en soortgelijke koolhydraten die voorkomen in zuivelproducten, tarwe en bepaalde soorten fruit en groenten. Een andere was een minder gebruikelijke aanpak voor PDS: een aangepast koolhydraatarm dieet met veel vezels, maar weinig andere soorten koolhydraten, namelijk suikers en zetmeel.
In een gerandomiseerde studie leidden beide diëten na vier weken tot een betere symptoomverbetering dan standaardmedicamenteuze behandeling.
PDS kan een verscheidenheid aan verwarrende symptomen veroorzaken, waaronder diarree, obstipatie, een opgeblazen gevoel en buikpijn die na verloop van tijd toeneemt en afneemt. De onderliggende oorzaak van de aandoening is onduidelijk.
Het gebruikelijke advies is om veelvoorkomende triggers, zoals cafeïne, alcohol of gekruid voedsel, te vermijden. Mensen kunnen ook symptomatische behandelingen ondergaan, zoals laxeermiddelen tegen constipatie of medicijnen tegen diarree.
Als deze maatregelen mislukken, kunnen mensen ook proberen te bezuinigen op voedingsmiddelen met een hoog FODMAP-gehalte, waarvan wordt gedacht dat ze bijdragen aan een opgeblazen gevoel en diarree, omdat ze de neiging hebben onverteerd te blijven totdat ze de dikke darm bereiken. Dit bevordert het vasthouden van water in de dikke darm en produceert gas terwijl de bacteriën de moleculen consumeren, wat bijdraagt aan een opgeblazen gevoel.
Sanna Nybacka van de Universiteit van Göteborg in Zweden en haar collega’s wilden zien hoe het gebruikelijke low-FODMAP-dieet zich verhoudt tot een andere koolhydraatarme aanpak, terwijl ze nog steeds veel vezels eten. In de praktijk betekende dit het eten van voedingsmiddelen die rijk zijn aan vet en eiwitten, zoals vlees en zuivelproducten, terwijl de bronnen van vezels noten, zaden, bonen en groenten, zoals kool, waren.
Het team vroeg ongeveer 300 mensen met PDS om een van de volgende drie benaderingen te kiezen: het nemen van medicijnen als dat nodig is voor hun symptomen of het volgen van een van de twee diëten. Om toegang te krijgen tot voeding, kregen mensen gratis boodschappenbezorging, evenals gedetailleerde maaltijdplannen en recepten.
Na een maand rapporteerde 76 procent van degenen in de low-FODMAP-groep een significante vermindering van de symptomen, vergeleken met 71 procent van degenen die het koolhydraatarme dieet volgden en 58 procent van de medicijngroep.
De grote verrassing was dat een koolhydraatarm en vezelrijk dieet waarbij FODMAP-voedsel niet werd uitgesloten, net zo effectief was als een laag-FODMAP-aanpak, zegt Nybacka. “We kunnen geen antwoord geven op de vraag waarom dit zo is. Het lijkt erop dat het aanpassen van het koolhydraatgehalte en het verminderen van de FODMAP-inname nuttig kan zijn.”
Maar Hazel Everitt van de Universiteit van Southampton in Groot-Brittannië zegt dat het proces nuttiger zou zijn geweest als het langer had geduurd. “Het probleem met veel van de voorgestelde diëten voor PDS is dat ze op de lange termijn erg moeilijk vol te houden zijn”, zegt ze.
Deelnemers werden maximaal zes maanden gevolgd, maar de afgelopen vijf maanden kregen degenen die aanvankelijk toegang hadden tot medicijnen ook voedingsadviezen.
Nybacka zegt dat een van de potentiële problemen met het koolhydraatarme en vezelrijke dieet is dat degenen in deze groep een kleine stijging van het cholesterolgehalte in het bloed zagen. Mensen moeten daarom het advies van hun arts inwinnen voordat ze dit dieet volgen, zegt ze.
Onderwerpen: